baam_head
10_10_weiss

Home
Restaurierung
Werkstattamstutz
Aktuell
KontaktEnglish_Version


BIOGRAFIE   |   PRESSE    |   KATALOGE 



PRESSEARTIKEL           zurück zur Übersicht
____________

Algemeen Dagblad (Groene Hart), 5. Oktober 2005; S. 36

Muziek, gevangen in metaal

Alsof je voor het eerst naar moleculen onder een microscoop kijkt. Die gewaarwording heb je als je je verdiept in de etsen die de Zwitserse Barbara Amstutz exposeert bij Studio 925 in Schoonhoven. Gelijkmatige patronen, die associaties oproepen met een bloem, een spinneweb of zonnestralen, maar die geheel spontaan zijn ontstaan.

Ze werden gevormd doordat Amstutz, die ook viool speelt, met een strijkstok langs de ronde etsplaat streek, waardoor de suikerkorrels die erop lagen zich volgens een bepaald patroon schikten. „In feite is het een foto van een muziektoon, van geluid dat verandert,” legt Amstutz, die in twee jaar vloeiend Nederlands heeft geleerd, uit. Geheel bewust voerde ze dit experiment uit, met als doel de klankfiguren van Ernst Chladni (1756-1847) in beeld te brengen. Deze uitvinder van de akoestiek slaagde er als eerste in om muziektonen zichtbaar te maken.

Op de dvd, die ij Studio 925 wordt afgespeeld, is goed te zien hoe de 35-jarige kunstenares zijn proeven heeft nagedaan op metalen platen van koper, staal, messing en aluminium, die ter illustratie aan de muur hangen. Suikerkorrels die willekeurig op de plaat zijn gestrooid, springen als vlooien in de rondte, totdat ze zich schikken in een uitgebalanceerd patroon. (...) Altijd al ging haar interesse uit naar wetenschappelijke zaken, zoals eerder naar de anatomie van het menselijke lichaam, dat ze als uitgangspunt nam voor haar grafisch kunst en in haar werk als goudsmid.

In september 2003 zegde ze haar baan en atelier in Basel op om een langgekoesterde wens in vervulling te laten gaan. In tegenstelling tot de kleine gouden sieraden die ze in Zwitserland maakte, wilde ze leren hoe ze grote zilveren objecten kon maken. „Bij ons is daar nauwelijks gelegenheid voor (...), “ vertelt ze. Schoonhoven, waar de laatste tien jaar het vrije zilverwerk volop in opkomst is, was de aangewezen plek voor haar. Ze omschrijft de zilverstad als „het paradijs, omdat zoveel verschillende mensen zich met hetzelfde vak bezighouden.” Nadat ze een kamer had gevonden in het nabijgelegen Ammerstol, volgde ze een jaar lang de opleiding aan de vakschool. Daarna volgde een stageperiode van een half jaar bij de gerenommeerde zilversmid Jan van Nouhuys. Over die periode zegt ze: „Het was een geweldige tijd, we deelden het enthousiasme en de liefde voor het vak.” (...)

Marianne de Visser
_______________________________________________________

zurück zur Übersicht «Presseartikel»